Woensdagavond, half acht. Het is donker, guur en het regent een beetje. Samen met mijn lief zit ik in de auto, onderweg in Rotterdam. De radio speelt en ik ben een beetje in gedachten verzonken. Mijn lief heeft het talent om de mooiste muzieknummers te verzamelen, en terwijl we onderweg zijn, draait een CD met een compilatie van zijn hand.
November Rain is voor mij een hoopvol en mooi nummer, evenwel zonder enige specifieke lading. We praten weinig, allebei genietend van de muziek. Halverwege de rit valt me iets op. Bovenop het gebouw van een er niet toe doende verzekeringsmaatschappij staat in rode neonletters een citaat van Lucebert: "Alles van waarde is weerloos".
Na een week waarin de herdenking van Theo van Gogh en zijn ideeën centraal stond, en ik moest nadenken over mijn toekomst en daar ook bepaalde beslissingen in moest nemen, komt de combinatie van het citaat van Lucebert, het nummer November Rain en de aanwezigheid van mijn lief als een soort filosofische golf over me heen rollen. Ik kan er niets aan doen, maar mijn gedachten nemen een vogelvlucht, waarbij allerlei gebeurtenissen van de afgelopen week de revue passeren.
Alles van waarde is weerloos. Of dat nu grote en soms maatschappelijke onderwerpen betreft, zoals vrijheid van meningsuiting of algehele verdraagzaamheid ten opzichte van elkaar, of juist kleine en meer persoonlijke dingen of personen. Een geliefde, familie of vrienden, al die mensen die je niet zou willen missen. En als ik verder denk, zijn ook meer abstracte dingen het waard om beschermd te worden, zoals plezier in het leven en het genoegen van een alledaagse tevredenheid.
Alles van waarde is weerloos, dat zeker. Maar ook absoluut de moeite waard om te beschermen. Als iedereen daar zijn steentje aan bijdraagt, komen we een heel eind.
Het afscheid
Op de crematie wilde ik graag, op mijn manier, terugdenken aan oma en enkele dingetjes over haar vertellen. Ik heb daarin het stukje van dit weblog herhaald, omdat dit precies de goede toon had. Het was weliswaar niet gemakkelijk om daar naast haar kist te staan en tegenover al die familie en vrienden mijn verhaaltje te doen, toch ben ik blij dat ik dit heb gedaan. Voor haar, maar ook voor mezelf.
"Oma was niet zo van het dramatische, integendeel. Zoals ik haar kende, was ze eigenlijk altijd nuchter, kort van stof en vooral heel erg realistisch. Ik wil dan ook graag op dezelfde manier iets over haar vertellen.
Toen ik maandagavond naast haar in het ziekenhuis zat, nadat we afscheid hadden genomen en ze heel rustig was ingeslapen, toen schoot er een gedachte door me heen. Ik geloof niet in God, maar oma wel. En daarom heb ik, toen ik daar huilend aan dat bed zat, een poging gedaan tot bidden. Ik heb toen tegen God gezegd: “Gooi alvast die poort open en pak een groot stel vleugels. Maat XXL, beetje stevige kwaliteit. Mijn oma heeft nogal zware botten, begrijpt U wel, en dan red je het niet met van die flutvleugeltjes. Zoek ze maar alvast op, ze komt eraan.”
Dinsdagochtend is ze dan inderdaad aan haar laatste reis begonnen. Net zoals ze zo vaak uit Rotterdam naar Nieuwerkerk is gereisd, om daar op mij en Ralph te passen. Om ‘s middags kopjes thee te zetten, die zo sterk waren dat het net koffie leek. Misschien heeft ze onderweg naar boven wel een appeltje geschild, net zoals op onze vakanties richting Frankrijk. Soms was ze daar een beetje erg enthousiast in, en dan kon je bij aankomst op de camping even geen fruit meer zien. Misschien zit ze nu wel lekker op haar gemak in een luie stoel naar André Rieu te luisteren, een puzzeltje te maken, of sokken te breien. In het laatste geval hoeft God de komende eeuw geen nieuwe sokken meer te kopen.
Ik kan nog veel meer voorbeelden aanhalen, maar het komt uiteindelijk op hetzelfde neer. Het leek allemaal zo gewoon, zo vanzelfsprekend. Kleine dingetjes, maar met zoveel betekenis en inhoud, zo speciaal. Heel knus, heel huiselijk. Heel erg oma. En juist die kleine dingetjes zullen me altijd bijblijven. Haar warme, lieve en optimistische persoonlijkheid was er eentje om U tegen te zeggen. Een oma om trots op te zijn.
Je bent de bovenste beste, oma. Ik zal je nooit vergeten".
Dag oma
Je slaapt nu, heel rustig en diep, heel vredig, langzaam steeds verder wegzakkend. Ik heb gisterenavond nog afscheid van je kunnen nemen, waarbij je me heel lang aan hebt aangekeken. Je kon niet praten, al vier weken niet, maar ik zag geen pijn in je ogen. Alleen maar berusting en een intense moeheid. Je was zo moe, het ging gewoon niet meer. Je wilde zelf niet meer, het kaarsje was helemaal op. Iedereen was bij je, ik was bij je, toen je uiteindelijk insliep. En het was goed, ook al schreeuwde iedere vezel in mijn lijf dat het slaapmiddel moest stoppen met druppelen. Moest stoppen met mijn oma van mij weg te nemen, want ik had haar nog zoveel te zeggen.
Ik geloof niet in God, jij wel. Ik zeg tegen die God: Gooi vast die poort open en pak een groot stel vleugels. Maat XXL, beetje stevige kwaliteit. Mijn oma heeft nogal zware botten, begrijpt U wel, en dan red je het niet met van die flutvleugeltjes. Zoek ze alvast op, ze komt eraan.
Dag oma, je bent de bovenste beste. Ik zal je nooit vergeten.
Veel liefs,
Kirsie
Roffa4U
Het eerstejaarsproject heeft als thema Connecting Vibes, waarbij het de bedoeling is om een specifieke doelgroep te bereiken en te koppelen aan het uitgaansleven in Rotterdam. Onze groep heeft gekozen voor tieners in de leeftijdscategorie van 12 tot 15, met als doel om ook deze jongens en meiden op een leuke en verantwoorde manier uit te kunnen laten gaan in Rotterdam.
Voor dit project heb ik onderstaand logo ontworpen, uiteraard met behulp van feedback uit de groep. Roffa betekent in straattaal Rotterdam.
Visual me
Opdracht: visualiseer wat het begrip Visual Design voor jou persoonlijk inhoudt en wat je belangrijk vindt. Maak zodoende een Visual Me.
Mijn kernwoorden: kleurrijk of juist zwart/wit, contrastrijk of juist vloeiend, springerig of juist strak geordend, asymmetrie, spelen met letters en woorden, niet-te-voor-de-hand-liggend.
Gordijnen
Sluit de gordijnen. Sluit de buitenwereld even buiten, daar waar hij hoort. Laat alles even voor wat het is, even voor wat het allemaal eigenlijk niet zou moeten zijn.
Sluit me in jouw armen, laat me voelen hoe het is om lief te hebben en om geliefd te zijn. Hoe fijn een totale overgave voelt. Zes jaren van leugens mochten eindelijk eindigen.
Ja, we worden steeds sterker. Sluit de gordijnen en sluit me in jouw armen. Ik heb je in mijn hart gesloten.
Ik kan me er eigenlijk best wel iets bij voorstellen, dat het installatie-mannetje-van-ons-alarmsysteem-langskomende-voor-de-jaarlijkse-controle zich toch iedere keer weer droogjes afvraagt, waarom wij eigenlijk een alarmsysteem nodig hebben.
Beeldt u zich a.u.b. het volgende scenario in: zes grote, blaffende honden in een vrij smalle gang, waar het installatie-mannetje-van-ons-alarmsysteem zich ieder jaar langs moet zien te manoeuvreren.
